«Η προσευχή της δασκάλας» Gabriela Mistral

«Η Προσευχή της δασκάλας», της Χιλιανής ποιήτριας Gabriela Mistral, που πήρε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1946

Η προσευχή της δασκάλας
Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.
Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ' όλες τις στιγμές.

Tο λιβάδι των καρπών

Tο λιβάδι των καρπών

 

Όταν έλιωσαν τα χιόνια,

ήρθε στο φως του ήλιου ένα καταπράσινο λιβαδι

με χώμα πιο γόνιμο και καρπερό από ποτέ,

ένας χώρος άξιος να λατρέψεις και λατρευτείς.

 

Ζήσε στο λιβάδι , τα λουλούδια άνθισαν,

τα δέντρα γρήγορα θα βγάλουν καρπούς.

Οι βροχές, κι αν έρθουν, πιότερο το λιβάδι θα καρπίσουν

 

Ζήσε στο λιβάδι, το τραγούδι των πουλιών θα σε μαγέψει

το χαμόγελο δε θα σου φύγει από τα χείλη

ζήσε στο λιβάδι των καρπών.... 

 

(Αυτό το έγραψα στο σχολείο μετά από μια κουβέντα που κάναμε με τα πιαδιά για τις αναποδιές της ζωής και το πώς πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε. Ελπίζω να κατάφερα να τα κανω να πιστεψουν πως ακόμα και μετά την πιο μεγάλη μπόρα ένα όμορφο ουράνιο τόξο μας περιμένει.)

Έλα

Έλα να δεις
τον ήλιο μιας γλυκιάς αυγής
που φωτεινός και όμορφος έξω στέκει.

Έλα να δεις
το χαμόγελό του κοριτσιού
που τα μαλλιά μιας μάνας πλέκει.

Έλα να τολμήσεις
αυτό που οι ανθρωποι τολμούν
σε όνειρα και μα και στη ζωή συνάμα να ζητήσουν.

Έλα μαζί
κι ας γίνεις εσύ το φως
και της ζωής μου οδηγός κι ελπίδα.

Έλα κι εγώ
χαμόγελο αληθινό, γλυκό
μιας νέας αρχής ειλικρινούς προσφέρω.

Έλα εδώ
που των αγγέλων το νερό
ο Έρωτας στους άνθρωπους μοιραζει.

Έλα κοντα
κι εγώ θα στέκω ικανός,
παντοδύναμος και ταπεινός συνάμα...

για εσένα
που είσαι το πιο όμορφο
απ' του ουρανού τ' αστέρια.

Γιατί ο φόβος είναι σύντροφος μα η καρδιά οδηγός

Κι αν τα όνειρά μας μείνουν για πάντα όνειρα;
Κι αν ποτέ δε σπάσουν οι αλυσίδες;
Κι αν οι κανόνες κάποτε μας λυγίσουν;
Θα είμαστε άραγε  άξιοι να βρούμε εμείς το δρόμο;

Κι αν οι τρομεροί εχθροί ποτέ τους δε μας φτάσουν;
Κι αν ποτέ μας δε χαθεί αυτό που μας ταιριάζει;
Κι αν οι αστραπές ποτέ βροχή δε φέρουν;
Είναι την μοίρας μας σωστό να μας νικάει ο φόβος;

Κι αν έρθει η ώρα η δύσκολη που πρέπει να επιλέξεις,
κι αν έρθει εκείνη η στιγμή που πρέπει να τολμήσεις,
τότε να ακούσεις την καρδιά που το καλό σου ξέρει
κι επιλέγει το σωστό, το φωτεινό, το ωραίο.

ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΛΕΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Αν ήμουν ζωγράφος,

χρώματα θα έπαιρνα από τη φύση

και θα ζωγράφιζα την προσωπογραφία σου!

Θα έπαιρνα το γαλάζιο της θάλασσας

για να σχεδιάσω τα μάτια σου…

Θα μάζευα κόκκινες παπαρούνες

να ζωγραφίσω τα χείλη σου!

Θα έκοβα κρινάκια από τους αγρούς

για να σχεδιάσω το σώμα σου…

Θα έπαιρνα λίγη από τη χρυσή άμμο

για να φτιάξω χρώμα για το δέρμα σου.

Όμως, πες μου,

γιατί δε μου φτάνει όλη η λάμψη των αστεριών

για να ζωγραφίσω το χαμόγελό σου;

Κωστής Παλαμάς – Παιδί το περιβόλι μου…

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,

όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,

και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,

κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,

και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,

ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,

και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής!..

Κι αν είναι

κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί ωργισμένοι,

κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,

για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,

μη φοβηθείς το χαλασμό!.. Φωτιά ! Τσεκούρι !Τράβα !,

ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,

και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,

για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,

π’όλο την περιμένουμε, κι όλο κινάει για νάρθη,

κι όλο συντρίμμι χάνεται στο περάσμα των κύκλων!..

ΠΡΑΣΙΝΟ ΕΞΩΓΗΙΝΑΚΙ

Πράσινο εξωγηινάκι,
πού πηγαίνεις και γυρνάς;
Πώς τα βράδια σου περνάς;

Πράσινο εξωγηινάκι,
πάς στον Ήλιο, πας στη Γη…
Ξέρεις που είναι η Αφρική;

Πράσινο εξωγηινάκι,
που όλο ψάχνεις και ζητάς…
Σ’ έχουν μάθει ν’ αγαπάς;

Πράσινο εξωγηινάκι,
να ‘χεις πάντα στην καρδιά
τα πιο αδύναμα παιδιά….

Πράσινο εξωγηινάκι,
το χαμόγελο σαν βρεις
τρέξε να το μοιραστείς!

Πράσινο εξωγηινάκι,
στου σχολειού μας τα σκαλιά
σε προσμένει μια αγκαλιά!!!

ΘΑ ΣΤΕΙΛΩ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΟ ΘΕΟΥΛΗ

Αν είχα λίγη έμπνευση θα έγραφα τραγούδι
που θα ‘ταν όμορφο πολύ, ωραίο σαν λουλούδι
για να το στείλω στο Θεό, να του ζητήσω χάρη
σαν έρθει η ώρα μου και με… κοντά του να με πάρει…

Μα μέχρι να ‘ρθει η ώρα αυτή, ξέρεις τι θα ζητούσα;
Ενός αγγέλου όμορφου το χέρι να κρατούσα!
Να μ’ αγαπά, να τ’ αγαπώ, να λιώνω και να λιώνει,
με τα δεσμά του έρωτα ο Θεός να μας ενώνει!

Θα του ζητούσα του Θεού χαρά και λίγη τρέλα….
Να ‘χω παιδάκια, σπιτικό, ζωή σαν καραμέλα!
Να ‘ναι γλυκιά, πολύ γλυκιά και δάσκαλος να γίνω,
αγάπη να μου δίνουνε, αγάπη θε να δίνω!

Κι άμα τα έχω όλα αυτά δε θέλω τίποτ’ άλλο!
Στ’ όνειρο το γλυκό θα ζω εγώ το πιο μεγάλο…
Γιατί ζωή θα ζω εγώ που καθ’ άνθρωπος γυρεύει
και που στο βάθος κι ο Θεός ακόμα θα… ζηλεύει!!!

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ

Κάποτε ρώτησαν αυτοί που όλα τα εξετάζουν
ένα γενναίο στρατηγό, αν πιότερο θελήσει
να διοικήσει ένα στρατό με δύναμη μεγάλη
του κεραυνού ή της φωτιάς ή του σεισμού του μέγα
θα προτιμούσε δύναμη το στράτευμά του να ‘χε.

Και ο σοφός ο στρατηγός στους ελεγκτές του απάντει :
« Κανένα απ’ όλα αυτά που λες τη δύναμη δεν έχει
να συγκριθεί μ’ αυτό που εγώ στο νου μου έχω βάλει.
Ο κεραυνός και ο σεισμός γρήγορα θα χαθούνε
και η φωτιά, όμως θα σβηστεί σαν κάψει όσα έχει.

Μόνο η αγάπη κι ο έρωτας δύναμη πελώρια έχουν,
τέτοιους στρατιώτες θα ‘θελα, τρελά ερωτευμένους.
Να αγαπούνε τη ζωή, τιμές καθώς και δόξα
και να ‘χουν το κορίτσι τους που θα τους περιμένει.
Γιατί μονάχα ο έρωτας, ο αληθινός, ο μέγας,
ποτέ δε σβήνει, δε χάνεται και τελειωμό δεν έχει!

Και χίλιες Τροίες αν θα βρει στο δρόμο του εμπόδιο
τις μακελεύει εύκολα, τη λύτρωσή του να βρει.
Αυτή που ο νιος την προσδοκά σαν γιατρικό μεγάλο :
ένα γλυκό, ζεστό φιλί από ωραία κόρη! »

ΑΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ

Αν στο δρόμο σου ποτέ συναντήσεις
έναν άγγελο απ’ το Θεό σταλμένο
χωρίς δισταγμό το χέρι σου ν’ απλώσεις
και ένα άγγιγμά του να ζητήσεις.

Κι αν ο άγγελος ένα χάδι του σου χαρίσει
τον εαυτό σου να θεωρείς ευτυχισμένο
μες στους θνητούς εσύ ο πιο πλούσιος είσαι
καθώς σε άγγιξε ένα χέρι ευλογημένο.

Μα σαν σ’ αγγίξει ευθύς ζήτα τ’ αγγέλου
ένα γλυκό φιλί στο στόμα…
Μεμιάς θα δεις τη ζωή σου να φωτίζει
και να γεμίζει η ψυχή σου με της αγάπης τα άνθη.