Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Αυτά είναι τα πρότυπα για όλους μας!

Team Hoyt!!!

unknown.jpg

Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος τού Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland

τής Μασσαχουσσέτης τών Η.Π.Α. και είναι σήμερα 68 ετών.

Πριν από 46 χρόνια η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι

που το ονόμασαν Rick.

Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του

εμβρύου σταματώντας την αιμάτωση τού εγκεφάλου τα πρώτα κρίσιμα λεπτά τής ζωής του.

Τελικά o Rick έζησε αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του δεν θα

μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει.

Η ολιγόλεπτη αυτή στέρηση τού οξυγόνου κατέστρεψε το τμήμα εκείνο τού εγκεφάλου

που ελέγχει την κίνηση τών άκρων και τής ομιλίας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν

να ελέγχει τις κινήσεις τού κεφαλιού.

Οι γιατροί τους πρότειναν να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με

τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει τής καλύτερης δυνατής φροντίδας. Τότε ο Rick ήταν 9 μηνών.

Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Τα ματάκια τού Rick ακολουθούσαν τις κινήσεις τους μέσα

στο δωμάτιο. Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα "φυτό".

Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ' αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί.

Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο τού Tufts University, στη Βοστώνη, και

ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοι-

νωνεί.

Μόλις ο επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί, τους είπε : «Αδύνατον. Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου

παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!»

«Σας παρακαλώ, μιλήστε του», είπε ο Dick. «Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!»

Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε.

Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί τού Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με

διάφορες κινήσεις τού κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε

λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή.

unknown_1.jpg

Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί . Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν :

«GO BRUINS». Είναι μια έκφραση τών Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους. Bruins είναι

η ομάδα χόκεϊ τής Βοστώνης. Έτσι το παιδί έδειξε μια σαφή προτίμηση προς τον αθλητισμό.

Αργότερα πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο

και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του.

Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του: «Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στηβ».

Ο Dick σάστισε, πως ένα "γουρουνόπουλο", όπως συνήθιζε ν' αποκαλεί τον εαυτό του γιατί δεν

είχε τρέξει ποτέ του πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι

για... 8 χιλιόμετρα ;

Το δοκίμασε. Και τα κατάφεραν. Μετά ο Dick ήταν "παράλυτος" για δυο βδομάδες.

unknown_2.jpg

Ο Rick είπε στον πατέρα του: «Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος.

Ένοιωθα ότι έτρεχα κι' εγώ μαζί σου!»

Αυτή η μέρα άλλαξε την ζωή τών Hoyt για πάντα.

Ο Dick δάκρυσε. Αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε.

Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός.

Τον Μαραθώνιο τής Βοστώνης τού 1979.

Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν!

Τα επόμενα χρόνια πήραν και επίσημη συμμετοχή.

Η επόμενη πρόκληση ήταν το... τρίαθλο. Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι.

Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι : τρέξιμο 10 χλμ. , ποδηλασία 40χλμ. και κολύμπι 1.5 χλμ.

Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό. Και τα κατάφερε. Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και

δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του.

Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις. Η κορυφαία όμως

δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το λεγόμενο Ironman τρίαθλο που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ.

κολύμπι, Μαραθώνιος (42.195μ.

τρέξιμο) και 180 χλμ. ποδηλασία! Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή γι αυτούς που αποδεικνύουν

ότι η θέληση μπορεί να νικήσει την σωματική εξάντληση.

unknown.gif

Ο Dick το επιχείρησε 6 φορές. Και τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick.

unknown_3.jpg

Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, έτρεξε 42 χλμ.

σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι τού Rick και ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και

τον Rick. Κάτι που πολλοί αθλητές δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους.

Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt)

συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλον, 6 Ironman τρίαθλον, 65

Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστώνη και 20 δίαθλα με ένα απ' αυτά το 1992, να διασχίζουν τις

Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατόντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ!

Πέρυσι σε ηλικία 67 ετών ο Dick και 45 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο τής Βοστώνης,

στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών.

Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ.

Τότε κάποιοι παρότρυναν τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο

μέσα στους καλύτερους τού κόσμου.

Η απάντηση του Dick ήταν άμεση και μονολεκτική: «ΟΧΙ. Τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου

και όχι για το ρεκόρ».

unknown_1.gif

Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του

πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα.

Ο Dick ανακηρύχθηκε ο... ΠΑΤΕΡΑΣ τού αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα

όποτε οι υποχρεώσεις τού Rick το επιτρέπουν.

Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη τών Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ' όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε

να κάνει στον πατέρα του. Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή :

«Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και

να τον σπρώχνω εγώ».

Υ. Γ. Αν κάποιοι δακρύσουν δεν πειράζει. Μην ξεχνάτε ότι το δάκρυ δεν είναι αδυναμία, αλλά αντίθετα

έκφραση... ζωντάνιας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου